Położenie fizycznogeograficzne:
Pojezierze Gnieźnieńskie, Równina Wrzesińska
Położenie administracyjne:
powiat poznański, gmina Pobiedziska; powiat gnieźnieński, gminy: Łubowo, Kiszkowo i Kłecko
Lednicki Park Krajobrazowy położony jest w środkowo-wschodniej Wielkopolsce, pomiędzy Gnieznem, Pobiedziskami i Kłeckiem oraz miejscowościami Łubowo i Kiszkowo. To obszar, w którym krajobraz rolniczy splata się z pamiątkami polodowcowej przeszłości, a otwarte przestrzenie pól, jeziora, doliny cieków i łagodne wyniesienia tworzą charakterystyczną mozaikę Pojezierza Gnieźnieńskiego.
Większa część parku leży w obrębie Pojezierza Gnieźnieńskiego, jedynie jego południowe krańce sięgają Równiny Wrzesińskiej. Rzeźba terenu została ukształtowana przede wszystkim przez lądolód. Dominują tu faliste i płaskie wysoczyzny morenowe, rozcięte płaskodennymi rynnami jezior oraz dolinami niewielkich cieków. Szczególnie wyrazisty krajobraz występuje w północnej części parku, gdzie znajdują się najgłębsze i najbardziej strome wcięcia rynnowe, wypełnione wodami jezior Bachorce, Kamionek i Linie. To właśnie tam znaczne zróżnicowanie wysokości terenu sprzyja różnorodności siedlisk i nadaje krajobrazowi wyjątkowo malowniczy charakter.
Na tle morenowych wysoczyzn wyróżniają się także pojedyncze pagórki, widoczne między innymi w środkowej i południowej części parku — w okolicach Siemianowa, Dziekanowic, Skrzetuszewa, Latalic, Lednogóry i Moraczewa. Osobnym, charakterystycznym elementem rzeźby terenu jest kulminacja wału ozowego w sąsiedztwie stacji kolejowej Lednogóra. Najniżej położony punkt parku znajduje się w dolinie Małej Wełny, w rejonie wsi Myszki, na wysokości 96,9 m n.p.m. Najwyższy punkt, osiągający 129,7 m n.p.m., stanowi kulminacja moreny czołowej w okolicach Moraczewa.
Lednicki Park Krajobrazowy leży w dorzeczu Warty, a jego teren odwadniają rzeki Główna i Mała Wełna. Największym akwenem parku jest jezioro Lednica — ostatnie jezioro w ciągu rynny biegnącej od północy, od miejscowości Łopienno, i łączącej osiem jezior. Lednica ma charakter przepływowy. Jej długość wynosi blisko 7 km, powierzchnia niespełna 340 ha, a maksymalna głębokość 15 m.
Na jeziorze znajdują się cztery wyspy. Największą i najbardziej znaną jest Ostrów Lednicki, zajmujący około 7,5 ha. Pozostałe wyspy to Ledniczka, Wyspa Mewia oraz bezimienna wyspa położona w północnej części jeziora. W tej samej rynnie jeziornej znajdują się również dwa inne zbiorniki: Bachorce i Linie.
Pozostałe naturalne akweny parku to jeziora Głębokie, Sławno, Skrzetuszewo Małe i Kamionek. Tworzą one odrębną rynnę glacjalną, która łączy się z rynną Lednicy w okolicach wsi Skrzetuszewo i Kamionek. Łącznie wody zajmują około 5,6% powierzchni parku.
Charakter Lednickiego Parku Krajobrazowego w dużej mierze kształtuje rolnictwo. Sprzyja temu dominacja gleb płowych, a grunty orne zajmują blisko 74% jego powierzchni. Łąki i pastwiska, związane głównie z glebami torfowymi, obejmują około 6,5% terenu. Lasy, występujące przede wszystkim na glebach bielicowych, zajmują niewiele ponad 9,1% powierzchni parku. Dzięki temu Lednicki Park Krajobrazowy zachował czytelny, otwarty krajobraz rolniczy, w którym elementy przyrodnicze, geologiczne i kulturowe tworzą spójną całość.